Në një fshat të vogël në brigjet e Jonit, deti nuk është vetëm peizazh — është kujtesë e gjallë që merr dhe jep pa pyetur. “Kujtesa e Detit” ndjek tri breza të një familjeje peshkatarsh, nga vitet e para të pasluftës deri në ditët e sotme, ndërsa çdo brez përpiqet të mbajë të gjallë dic« që deti vazhdimisht e fshin nga rëra.

Elira Vokshi ndërton një prozë të ngjeshur dhe të matur, ku heshtjet mes fjalive peshojnë aq sa vetë fjalët. Personazhet flasin pak, por çdo bisedë e tyre mban peshën e një humbjeje të hershë.

Ky është botimi i dytë i romanit, i rishikuar nga vetë autorja, me një parathënie të re.

Një familje kthehet në shtëpinë e gjyshivërve pas njzet vjetësh larg, për të zbuluar se kodra dhe shtëpia mbajnë kujtime që askush nuk i kishte harruar vërtet.

Dushku shkruan me një dorë të qetë, duke lëvizur mes tri brezash pa nxituar kurrë.

Në një qytet bregdetar, tri familje ndajnë të njëjtën rrugicë dhe të njëjtën verë që do t’i ndryshojë përgjithmonë.

Kastrati ndërton personazhe të thjeshtë, por të vërtetë, dhe i lën të flasin vetë.